Kolejny blog oparty na WordPressie

Wiesz, jak tam się dostać? – zapytał.

Człowiek odwrócił nagle wzrok. Gdy utracili kon­takt wzrokowy, Boone wpadł nagle w panikę: bał się, że ten bękart zachowa resztę historii dla siebie.

- Muszę wiedzieć – stwierdził Boone. Człowiek znów podniósł wzrok.

- Rozumiem – powiedział i głos mu się załamał, jak gdyby bawił go widok rozpaczy Boone’a.

- To na północny zachód od Athabaski – odparł.

- Tak?

- Tak słyszałem. Czytaj więcej

Pić, człowieku – odezwał się. – Masz coś do picia?

- Nie.

Uśmiech natychmiast wyparował, a twarz zaczęła się marszczyć pod wpływem łez. Odwrócił się od Boone’a, szlochając i znów zaczął swoją litanię.

- Dlaczego mnie nie zabierają? Dlaczego po mnie nie przychodzą?

- Może przyjdą później? – powiedział Boone. – Kiedy mnie nie będzie.

Mężczyzna znów na niego spojrzał.

- Skąd wiesz? – spytał. Czytaj więcej

Widocznie jeszcze jeden z tych rannych nocnych spacerowiczów, przywieziony do opatrunku i zostawiony samemu sobie, aż przyjdzie jego kolej na pozszywanie. Siedział w rogu pokoju położonym najdalej od drzwi, od których ani na chwilę nie odrywał dzikiego wzroku, jak gdyby myślał, że w każdej chwili pokaże się w nich jego wybawca. Nie dało się, zaiste, ustalić jego wieku czy rzeczywistego wyglądu: pokryły go brud i zle­piona krew. Muszę wyglądać równie źle albo i gorzej – pomyślał Boone. Nie zważał na to, ludzie i tak zawsze gapili się na niego. Na widok facetów w takim stanie, jak on i mężczyzna w rogu, ludzie woleli przejść na drugą stronę ulicy.

Podczas gdy jednak on, w swoich dżinsach, pod­kutych butach i czarnej koszulce był jeszcze jednym nikim, drugi mężczyzna posiadał cechy, które go wyróż­niały. Długi płaszcz dodawał mu prawie religijnej po­wagi, szare włosy, ciasno związane z tyłu, zwisały do połowy pleców w splątanym końskim ogonie. Czytaj więcej

Lata choroby, wpisy i wypisy ze szpitali i zakładów psychiatrycznych, nauczyły Boone’a szacunku do taliz­manu, znaku czy pamiątki, mającej stać na straży umysłu i serca. Szybko nauczył się nie gardzić takimi rzeczami. Nie lekceważ tego, co pozwala ci przetrwać noc – oto dewiza, którą sprawdził w praktyce. Więk­szość z tych zabezpieczeń przed chaosem znana była jedynie tym, co ich używali. Świecidełka, klucze, książki i fotografie: pamiątki dobrych czasów, przechowywane troskliwie jako obrona przed złem. Niektóre z nich jednak należały do wszystkich. To słowa, które słyszał więcej niż raz: nonsensowne rymy, których rytm po­wstrzymywał ból; imiona Bogów.

A wśród nich – Midian. Czytaj więcej

Znalazł kolejny list od Lori, czwarty, odkąd zerwał z nią wszelkie kontakty. Wypytywała, co jest nie tak. Przeczytał uważnie, o ile pozwalał mu na to zamroczony umysł i próbował odpowiedzieć, ale słowa, które usiło­wał przelać na papier, nie miały sensu. Zamiast tego, włożył do kieszeni wezwanie, które mu przysłała i wy­szedł szukać śmierci.

Ciężarówka, pod którą rzucił się, nie była wyrozumia­ła. Zabrała mu oddech, ale nie życie. Potłuczony i krwa­wiący, pełen otarć i skaleczeń został odwieziony do szpitala. Dopiero potem zrozumiał, że nie dane mu było zginąć pod kołami ciężarówki, gdyż nie to było mu pisane. Siedząc na łóżku szpitalnym i czekając aż lekarze znajdą czas, aby się nim zająć, mógł tylko przekląć swego pecha. Ze straszliwą łatwością zabierał życie innym; własne stawiało opór. Nawet w tym przypadku wystąpił przeciwko sobie. Czytaj więcej